رابطه استرس و پوکی استخوان
رابطه استرس و پوکی استخوان ؛
استرس مزمن ؛
با فعالسازی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) و افزایش کورتیزول، باعث مهار استئوبلاستها و تحریک استئوکلاستها میشود که منجر به کاهش توده استخوانی و پوکیاستخوان میگردد. همچنین استرس باعث افزایش سایتوکاینهای التهابی مانند IL-6 و TNF-α شده و روند تخریب استخوان را تشدید میکند. کاهش هورمونهای جنسی در اثر استرس (استروژن و تستوسترون) نیز به تضعیف ساختار استخوان میانجامد. از سوی دیگر، رفتارهای ناسالم ناشی از استرس مانند کمتحرکی، سوءتغذیه، سیگار و الکل، و مصرف برخی داروهای روانپزشکی، روند پوکی استخوان را تسریع میکنند. بیماریهای روانپزشکی مرتبط با استرس (مانند افسردگی و اضطراب) با کاهش تراکم استخوان همراهند. بیخوابی ناشی از استرس نیز به متابولیسم استخوان آسیب میزند. تغییرات اپیژنتیکی ناشی از استرس میتوانند عملکرد سلولهای استخوانساز را مهار کنند. در مجموع، استرس یکی از عوامل خطر قابل توجه در بروز و پیشرفت پوکی استخوان است. شناسایی بیماران پرریسک و اقدامات پیشگیرانه در این گروه اهمیت زیادی دارد. کنترل استرس نقش مهمی در سلامت استخوان دارد.
استرس مزمن ؛
با فعالسازی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) و افزایش کورتیزول، باعث مهار استئوبلاستها و تحریک استئوکلاستها میشود که منجر به کاهش توده استخوانی و پوکیاستخوان میگردد. همچنین استرس باعث افزایش سایتوکاینهای التهابی مانند IL-6 و TNF-α شده و روند تخریب استخوان را تشدید میکند. کاهش هورمونهای جنسی در اثر استرس (استروژن و تستوسترون) نیز به تضعیف ساختار استخوان میانجامد. از سوی دیگر، رفتارهای ناسالم ناشی از استرس مانند کمتحرکی، سوءتغذیه، سیگار و الکل، و مصرف برخی داروهای روانپزشکی، روند پوکی استخوان را تسریع میکنند. بیماریهای روانپزشکی مرتبط با استرس (مانند افسردگی و اضطراب) با کاهش تراکم استخوان همراهند. بیخوابی ناشی از استرس نیز به متابولیسم استخوان آسیب میزند. تغییرات اپیژنتیکی ناشی از استرس میتوانند عملکرد سلولهای استخوانساز را مهار کنند. در مجموع، استرس یکی از عوامل خطر قابل توجه در بروز و پیشرفت پوکی استخوان است. شناسایی بیماران پرریسک و اقدامات پیشگیرانه در این گروه اهمیت زیادی دارد. کنترل استرس نقش مهمی در سلامت استخوان دارد.
دیدگاه پست
لینک:
گزارش مشکل پست